Obligatio
Borç ilişkisi. Obligatio, Roma hukukunda bir kişiyi başka bir kişiye karşı dare, facere veya praestare edimine bağlayan hukuki ilişkiyi ifade eder.
Borç ilişkisi. Obligatio, Roma hukukunda bir kişiyi başka bir kişiye karşı dare, facere veya praestare edimine bağlayan hukuki ilişkiyi ifade eder. Roma hukukunda obligatio, alacaklı ve borçlu arasında kişisel nitelikte bir hukuki bağ kurar. Bu kavram özellikle borçlar hukuku bakımından anlam kazanır; çünkü Roma hukuk sistemi, soyut ilkeleri çoğu zaman kişi statüsü, aile iktidarı, malvarlığı veya dava koruması gibi somut kurumlar üzerinden kurmuştur.
Obligatio kavramı tek başına bir kelime açıklaması olarak değil, bağlı olduğu kurumla birlikte okunmalıdır. Roma hukukunda bir kişinin ehliyeti, bir malın hukuki niteliği veya bir hakkın dava yoluyla korunması çoğu zaman bu tür teknik ayrımlar sayesinde belirlenirdi. Bu nedenle terim, klasik kaynaklardaki sistematik ayrımların anlaşılması için anahtar niteliktedir.
Günümüz hukuk dilinde doğrudan aynı adla kullanılmasa bile, modern borçlar hukukunun kavramsal çekirdeğini oluşturur Bu yönüyle Obligatio, Roma hukukunun modern medeni hukuk düşüncesine bıraktığı kavramsal mirasın izlenebildiği başlıklardan biridir.
Obligatio, Roma hukuku incelemelerinde borçlar hukuku bağlamında kullanılır. Terim değerlendirilirken dönemin kişi, eşya, borç veya dava sistematiği içindeki teknik yeri göz önünde tutulmalıdır.
Obligatio Latince hukuk terminolojisine ait teknik bir ifadedir. Birçok Roma hukuku teriminde olduğu gibi anlamı yalnız sözlük karşılığından değil, klasik hukuk kurumları içindeki kullanımından çıkarılır.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
