Adi kira
Adî kira; kiraya verenin bir malın (taşınır/taşınmaz) veya bir hakkın kullanımını belirli bir süre için ücret (kira bedeli) karşılığında kiracıya bırakmayı, kiracının da bu bedeli ödemeyi üstlendiği sözleşme türüdür.
Bu sözleşmede amaç, mülkiyetin devri değil, kullanma ve yararlanma hakkının geçici olarak devridir.
Temel unsurlar
- Taraflar: Kiraya veren (âcir) ve kiracı (müstecir).
- Konu: Bir şeyin/hakkın kullanımı ve çoğu kez yararlanması.
- Bedel: Kira bedeli (ücret) vardır; karşılıksız bırakma söz konusu değildir.
- Süre: Belirli veya belirsiz süreli olabilir; fakat “geçici kullanım” esastır.
Hukuki bağlam
- “Adî” vurgusu: Terim, klasik ayrımda “hasılat kirası (ürün kirası)” gibi kira türlerinden
ayrıştırmak için kullanılır; adî kirada esas, kullanım hakkının devridir. - Modern karşılık: Güncel metinlerde çoğu zaman doğrudan “kira sözleşmesi” denir.
Köken (Etimoloji)
Adî kelimesi Arapça kökenlidir; “olağan, sıradan” anlamını taşır.
Hukuki terminolojide “diğer türlerden ayrılan normal/klasik” anlamında kullanılır.
Kira kelimesi Arapça kökenlidir; “kiralama, kira bedeli karşılığında yararlanma” anlam alanına dayanır ve Türkçede yerleşik bir hukuk terimidir.
Not
Tanımı daha teknik kurmak istersen, “kiraya verenin kullanımı devretmesi” yanında “kiracının kira bedelini ödeme borcu” açıkça vurgulanarak cümle tamamlanabilir.