Beraat, ceza yargılamasında sanık hakkında isnat edilen fiil nedeniyle suçun sabit olmadığı veya hukuken cezalandırılmasını gerektiren şartların oluşmadığı sonucuna varılması halinde verilen hükmü ifade eder. Beraat kararı, yargılama sonucunda sanığın mahkûm edilmemesi anlamına gelir ve kesinleşmesiyle birlikte ilgili isnat bakımından yargılamayı sona erdirir.
Kullanım
- Ceza muhakemesinde, delil değerlendirmesi sonunda sanığın suçsuz bulunduğu veya suçun oluşmadığı hallerde verilen hüküm türüdür.
- Mahkûmiyetin karşıtı olarak, adli sicil ve sonuçları bakımından farklı etkiler doğurur.
- Genel dilde “aklanma, temize çıkma” anlamına genişleyen mecazi kullanımları da bulunur.
Köken (Etimoloji)
Arapça براءة (barāʾa) kelimesinden gelir; “kurtulma, uzaklaşma, sorumluluktan beri olma” anlam alanına sahiptir. Osmanlıca metinlerde beraet yazımı da görülür.