Usus

Kullanma hakkı. Usus, Roma hukukunda başkasına ait bir şeyden sınırlı biçimde kullanma yetkisini ifade eder. Usus, yararlanma ve ürünleri alma bakımından ususfructus kadar geniş değildir. Bu kavram özellikle sınırlı ayni haklar bakımından anlam kazanır; çünkü Roma hukuk sistemi, soyut ilkeleri çoğu zaman kişi statüsü, aile iktidarı, malvarlığı veya dava koruması gibi somut kurumlar üzerinden kurmuştur.

Usus kavramı tek başına bir kelime açıklaması olarak değil, bağlı olduğu kurumla birlikte okunmalıdır. Roma hukukunda bir kişinin ehliyeti, bir malın hukuki niteliği veya bir hakkın dava yoluyla korunması çoğu zaman bu tür teknik ayrımlar sayesinde belirlenirdi. Bu nedenle terim, klasik kaynaklardaki sistematik ayrımların anlaşılması için anahtar niteliktedir.

Günümüz hukuk dilinde doğrudan aynı adla kullanılmasa bile, mülkiyet dışındaki sınırlı yararlanma haklarının Roma hukukundaki yapısını gösterir Bu yönüyle Usus, Roma hukukunun modern medeni hukuk düşüncesine bıraktığı kavramsal mirasın izlenebildiği başlıklardan biridir.