Animus possidendi
Zilyetlik iradesi. Animus possidendi, Roma hukukunda kişinin şeyi kendisi için elde bulundurma iradesini ifade eder.
Zilyetlik iradesi. Animus possidendi, Roma hukukunda kişinin şeyi kendisi için elde bulundurma iradesini ifade eder. Bu irade, basit elde bulundurma ile hukuken korunan zilyetlik arasındaki ayrımı belirler. Bu kavram özellikle zilyetlik hukuku bakımından anlam kazanır; çünkü Roma hukuk sistemi, soyut ilkeleri çoğu zaman kişi statüsü, aile iktidarı, malvarlığı veya dava koruması gibi somut kurumlar üzerinden kurmuştur.
Animus possidendi kavramı tek başına bir kelime açıklaması olarak değil, bağlı olduğu kurumla birlikte okunmalıdır. Roma hukukunda bir kişinin ehliyeti, bir malın hukuki niteliği veya bir hakkın dava yoluyla korunması çoğu zaman bu tür teknik ayrımlar sayesinde belirlenirdi. Bu nedenle terim, klasik kaynaklardaki sistematik ayrımların anlaşılması için anahtar niteliktedir.
Günümüz hukuk dilinde doğrudan aynı adla kullanılmasa bile, zilyetlikte niyet unsurunun neden önemli olduğunu gösterir Bu yönüyle Animus possidendi, Roma hukukunun modern medeni hukuk düşüncesine bıraktığı kavramsal mirasın izlenebildiği başlıklardan biridir.
Animus possidendi, Roma hukuku incelemelerinde zilyetlik hukuku bağlamında kullanılır. Terim değerlendirilirken dönemin kişi, eşya, borç veya dava sistematiği içindeki teknik yeri göz önünde tutulmalıdır.
Animus possidendi Latince hukuk terminolojisine ait teknik bir ifadedir. Birçok Roma hukuku teriminde olduğu gibi anlamı yalnız sözlük karşılığından değil, klasik hukuk kurumları içindeki kullanımından çıkarılır.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
