Condictio ob turpem vel iniustam causam
Ahlaka veya hukuka aykırı sebep condictio’su.
Ahlaka veya hukuka aykırı sebep condictio’su. Condictio ob turpem vel iniustam causam, Roma hukukunda hukuka veya ahlaka aykırı sebebe dayanan kazandırmaların iadesi sorununu ele alan condictio anlamında kullanılan temel bir terimdir. Kavram, özellikle sebepsiz zenginleşme bakımından Roma özel hukukunun teknik dilini anlamak için önem taşır.
Bu dava, ahlaka veya hukuka aykırı sebep nedeniyle yapılan kazandırmalarda iadenin hangi şartlarda mümkün olacağı sorununu gündeme getirir. Roma hukuku burada hem iade düşüncesini hem de hukuka aykırı amaca katılmanın sonuçlarını birlikte tartışmıştır.
Günümüz hukuk dilinde Condictio ob turpem vel iniustam causam terimi doğrudan aynı adla kullanılmasa bile, kavramın kurduğu ayrım modern medeni hukuk ve borçlar hukuku düşüncesinde izlenebilir. Bu nedenle terim, yalnızca tarihsel bir Latince ifade değil, modern hukuk kurumlarının kökenini açıklayan kavramsal bir anahtardır.
Condictio ob turpem vel iniustam causam, Roma hukuku incelemelerinde özellikle sebepsiz zenginleşme bağlamında kullanılır. Terim değerlendirilirken yalnız kelime anlamı değil, klasik Roma hukukundaki dava tipi, sözleşme yapısı, sorumluluk ölçüsü veya hukuki sonuçla ilişkisi birlikte dikkate alınmalıdır.
Condictio, Latince condicere köküyle bağlantılıdır; klasik hukuk dilinde belirli bir talebin dava yoluyla ileri sürülmesini ifade eden teknik bir dava adı olarak yerleşmiştir.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
