Fiducia cum creditore
Alacaklı lehine güven devri.
Alacaklı lehine güven devri. Fiducia cum creditore, Roma hukukunda borcun teminatı amacıyla mülkiyetin alacaklıya güvene dayalı olarak devredilmesini ifade eder. Borç ödendiğinde malın geri devredilmesi beklenir. Bu kavram özellikle teminat hukuku bakımından anlam kazanır; çünkü Roma hukuk sistemi, soyut ilkeleri çoğu zaman kişi statüsü, aile iktidarı, malvarlığı veya dava koruması gibi somut kurumlar üzerinden kurmuştur.
Fiducia cum creditore kavramı tek başına bir kelime açıklaması olarak değil, bağlı olduğu kurumla birlikte okunmalıdır. Roma hukukunda bir kişinin ehliyeti, bir malın hukuki niteliği veya bir hakkın dava yoluyla korunması çoğu zaman bu tür teknik ayrımlar sayesinde belirlenirdi. Bu nedenle terim, klasik kaynaklardaki sistematik ayrımların anlaşılması için anahtar niteliktedir.
Günümüz hukuk dilinde doğrudan aynı adla kullanılmasa bile, teminat amacıyla mülkiyet devri ve güven ilişkisi kavramlarının erken örneğidir Bu yönüyle Fiducia cum creditore, Roma hukukunun modern medeni hukuk düşüncesine bıraktığı kavramsal mirasın izlenebildiği başlıklardan biridir.
Fiducia cum creditore, Roma hukuku incelemelerinde teminat hukuku bağlamında kullanılır. Terim değerlendirilirken dönemin kişi, eşya, borç veya dava sistematiği içindeki teknik yeri göz önünde tutulmalıdır.
Fiducia cum creditore Latince hukuk terminolojisine ait teknik bir ifadedir. Birçok Roma hukuku teriminde olduğu gibi anlamı yalnız sözlük karşılığından değil, klasik hukuk kurumları içindeki kullanımından çıkarılır.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
