Ahit
Ahit, söz verme, yükümlülük altına girme, antlaşma veya bağlayıcı söz anlamına gelen eski hukuk ve dil terimidir.
1040 puan?Katılım puanıKatılım puanı; yayınlanan içerikler, onaylı yorum/katkılar, oylar, tepkiler, kaydetme, takip ve paylaşım gibi gerçek topluluk hareketlerinden oluşur. Ayrıntı için Hesap Ayarları veya Katılım Puanı kartındaki açıklamaya bakın.
Ankahukuk Sitesi1040 puan?Katılım puanıKatılım puanı; yayınlanan içerikler, onaylı yorum/katkılar, oylar, tepkiler, kaydetme, takip ve paylaşım gibi gerçek topluluk hareketlerinden oluşur. Ayrıntı için Hesap Ayarları veya Katılım Puanı kartındaki açıklamaya bakın.Avukat
Ahit, söz verme, yükümlülük altına girme, antlaşma veya bağlayıcı söz anlamına gelen eski hukuk ve dil terimidir. Hukuk dilinde ahit, taraflar arasında güven ve bağlılık doğuran sözleşmesel veya yarı sözleşmesel ilişkiyi ifade eder.
Ahit kavramı yalnızca gündelik bir söz verme anlamına indirgenemez. Hukuki bağlamda ahit, kişinin iradesiyle kendisini belirli bir davranışa bağlaması ve karşı tarafta bu bağlılığa güven uyandırması anlamına gelir.
Ahit, modern sözleşme hukukundaki “sözleşme”, “taahhüt” ve “borç altına girme” kavramlarıyla yakın ilişkilidir. Eski metinlerde ahitname, ahde vefa, ahd ü peyman gibi kullanımlarla karşımıza çıkar. Bu kullanımların ortak noktası, irade açıklamasının ahlaki ve hukuki bağlayıcılık taşımasıdır.
Ahit kelimesi Arapça عهد (ahd) kelimesinden gelir. عهد; söz, antlaşma, yemin, yükümlülük, güvence ve bağ anlamlarını taşır. Osmanlı Türkçesinde عهد biçiminde yazılmıştır. Türkçedeki ahit, aynı kökten gelen “ahde vefa” ve “ahitname” kelimeleriyle anlamca bağlantılıdır. Terim, tarihî hukuk dilinde hem kişiler arası sözleşmeleri hem de devletler veya hükümdarlar düzeyindeki güvence belgelerini anlatmak için kullanılmıştır.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.