Borç İlişkisi
Borç ilişkisi, alacaklı ile borçlu arasında kurulan ve bir veya birden fazla edimi konu alan hukuki bağdır.
Borç ilişkisi, alacaklı ile borçlu arasında kurulan ve bir veya birden fazla edimi konu alan hukuki bağdır. Bu ilişkide alacaklı, borçludan belirli bir davranışı talep edebilir; borçlu ise bu talebe uygun davranmakla yükümlüdür.
Borç ilişkisi tek bir borçtan ibaret olmayabilir. Sözleşmelerde asli edimlerin yanında yan edimler, koruma yükümlülükleri, sadakat borçları ve bilgi verme borçları da doğabilir. Bu nedenle borç ilişkisi, çoğu zaman tekil borçtan daha geniş bir hukuki çerçeveyi ifade eder.
Borç ilişkisi kavramı sözleşme, haksız fiil, sebepsiz zenginleşme ve kanundan doğan yükümlülüklerin analizinde kullanılır. Sözleşmenin kurulması, ifası, ihlali, temerrüt ve sona ermesi hep borç ilişkisi çerçevesinde değerlendirilir.
Kavram, “borç”tan ayrılır. Borç belirli bir edimi anlatırken, borç ilişkisi taraflar arasındaki bütün hukuki bağı ve bu bağdan doğan hak-yükümlülükler bütününü ifade eder.
Borç Türkçe kökenli bir kelimedir. İlişki de Türkçede bağlantı, alaka ve bağ anlamına gelir. Osmanlıca hukuk dilinde borç ilişkisine yakın anlam alanı için Arapça رابطة yazılışındaki “rabıta” ve دين yazılışındaki “deyn” kelimeleri kullanılırdı. “Rabıta” bağ ve ilişkiyi, “deyn” ise zimmetteki borcu ifade eder. Modern terim, Türkçeleştirilmiş hukuk dilinin ürünüdür.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
