Fesih
Fesih, sürekli veya süreye yayılmış bir hukuki ilişkinin tek taraflı irade beyanıyla ileriye etkili olarak sona erdirilmesidir.
Fesih, sürekli veya süreye yayılmış bir hukuki ilişkinin tek taraflı irade beyanıyla ileriye etkili olarak sona erdirilmesidir. Fesih özellikle kira, iş, hizmet, vekâlet ve benzeri süreklilik taşıyan sözleşmelerde önem taşır. Ani edimli sözleşmelerdeki dönme kavramından farklı olarak fesih, çoğu zaman geçmişte doğmuş edimleri ortadan kaldırmaz; ilişkiyi geleceğe yönelik olarak sona erdirir.
Fesih beyanı haklı nedenle, geçerli nedenle veya sözleşmede öngörülen şartlara bağlı olarak yapılabilir. Bildirim süreleri, şekil şartı, fesih sebebinin açıklanması, dürüstlük kuralı ve hakkın kötüye kullanılmaması fesih uyuşmazlıklarında önemlidir. İş hukukunda fesih, iş güvencesi ve tazminat sonuçları bakımından özel bir rejime tabidir. Kira hukukunda ise fesih, tahliye ve sözleşmenin sona ermesi bakımından belirleyici olabilir.
Fesih kelimesi Arapça فسخ şeklinde yazılır ve “bozma, çözme, yürürlükten kaldırma, dağıtma” anlamlarına gelir. Osmanlı Türkçesinde فسخ biçimiyle kullanılan kelime, akdin çözülmesi veya hukuki bağın ortadan kaldırılması anlamında yerleşmiştir. Modern Türk hukukunda fesih, özellikle süreklilik taşıyan sözleşmelerin geleceğe etkili olarak sona erdirilmesini anlatan teknik bir terimdir.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
