Hüküm
Hüküm, mahkemenin yargılama sonunda uyuşmazlığın esası veya usule ilişkin belirli bir mesele hakkında verdiği bağlayıcı karardır.
Hüküm, mahkemenin yargılama sonunda uyuşmazlığın esası veya usule ilişkin belirli bir mesele hakkında verdiği bağlayıcı karardır. Hüküm, yargılamayı sonuçlandırabilir veya bazı hâllerde yargılamanın belirli bir aşamasında hukuki sonuç doğuran karar biçiminde ortaya çıkabilir.
Hüküm, kararın gerekçesiyle birlikte bir bütün oluşturur; ancak taraflara yüklenen borç, tanınan hak veya verilen sonuç çoğu zaman hüküm fıkrasında somutlaşır.
Hüküm kavramı medeni yargılama, ceza yargılaması ve idari yargılama bakımından merkezi önemdedir. Kesin hüküm, ara karar, nihai karar, mahkûmiyet hükmü ve beraat hükmü gibi farklı karar türleri yargılamanın niteliğine göre ayrılır. Hükmün kesinleşmesi, icrası ve kanun yoluna götürülmesi uygulamada özel sonuçlar doğurur.
“Hüküm” kelimesi Arapça حكم (ḥukm) kelimesinden gelir; karar, yargı, emir, sonuç ve bağlayıcı değerlendirme anlamlarını taşır. Aynı kökten hâkim, mahkeme, muhakeme ve hakem kelimeleri türemiştir. Osmanlı hukuk dilinde حكم, hem mahkeme kararı hem de kanun veya kural anlamında kullanılmıştır.
Bu terimle birlikte bakılabilecek başlıklar
İlgili ve tamamlayıcı başlıklar.
